Հայերեն

Դասական ուղղագրութեամբ՝

վանկեր՝ խ(ը)•րախ•ճան 

Ստուգաբանություն խմբագրել

Գոյական

  1. (հնց․) խրախճանք ◆ Թող ամենին հրապուրի ու բերի Բազմալեզու խրախճանին Թիֆլիսի։ Հովհաննես Թումանյան ◆ Հերակլ թագավորի արքայական խրախճաններում սիրված ու փայփայված…խաղով ու տաղով իր օրերն անցկացրած՝ (Սայաթ-Նովան) հանկարծ հայտնվում է վայրենի լեռներում։ Հովհաննես Թումանյան

Հոմանիշներ խմբագրել

Արտահայտություններ խմբագրել

  1. խրախճան տալ- խնջույք սարքել
  2. նույնն է՝ խրախճանել

Աղբյուրներ խմբագրել