Բացել գլխավոր ցանկը

Վիքիբառարան β

դաբաթուխ

Հայերեն բարբառային բառ

Վանկեր՝ դա•բա•թուխ 

  1. Նոր Ջուղա` կոպիտ, լայն ու գեր դեմքով՝ տգեղ ◆ Էդ աղջիկը փոքր ժամանակ շատ դափաթուխ էր, հիմա լավ սիրունացել է: (Վաղարշակ Տեր-Սուքիասյան)
  2. (փխբ․) տհաճ, վանող (մարդու մասին) ◆ Էդ մի դափաթուխ մարդ է, դրանից բան մի սպասեք: (Վաղարշակ Տեր-Սուքիասյան)

ԱրտահայտություններԽմբագրել

ԱղբյուրներԽմբագրել

  • Հրաչյա Աճառյանի Անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Հայոց լեզվի բարբառային բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «ՀՀ Գիտությունների Ազգային Ակադեմիա», 2001-2002 — 2792 էջ։