Հայերեն


Դասական ուղղագրութեամբ՝

վանկեր՝ ե•սա•մոլ 

Ստուգաբանություն

խմբագրել

Գոյական

Ածական

  1. եսամոլությամբ տառապող (մարդ), եսապաշտ, էգոիստ ◆ Եվ ով են մարդիկ… աղվեսների հոտ, եսամոլ անհուն, ուրացող, մատնիչ։ (Ավետիք Իսահակյան) ◆ Նա չէր սպասում ոչինչ՝ վայրենի հայհոյանքներից և մութ, եսամոլ իղձերից բացի։ Եղիշե Չարենց
  2. եսամոլություն արտահայտող, պարունակող, եսամոլությամբ կատարված ◆ Աբովյանը թե հոգևորականության և թե աշխարհիկ մտավորականության շրջանում տեսնում էր միայն անիծյալ եսամոլների։ (Դասագիրք)

Հոմանիշներ

խմբագրել
  1. տե՛ս եսակենտրոն, եսապաշտ

Արտահայտություններ

խմբագրել

Աղբյուրներ

խմբագրել